Sunday, March 27, 2016

तुझें वर्म ठावें । माझ्या पाडियेलें भावें ॥१॥
रूप कासवाचे परी । धरुनि राहेन अंतरीं ॥ध्रु.॥
नेदी होऊं तुटी । मेळवीन दृष्टादृष्टी ॥२॥
तुका म्हणे देवा । चिंतन ते तुझी सेवा ॥३॥

पक्षी अंगणी उतरती |
ते का गुंतोनी राहती ||
तैसे असावे संसारी |
जोवरी प्राचीन्नाची दोरी ||
वस्तीकर वस्ती आला |
प्रातःकाळी उठोनी गेला ||
एकाजनार्दनी शरण |
ऐसे असता भय कवण ||
पांडुरंग कांती दिव्य तेज झळकती।
रत्नकीळ फांकती प्रभा।
अगणित लावण्य तेज:पुंजाळले।
न वर्णवे तेथेचि शोभा॥🚩
जगाला चालना देणारी मुर्तिमंत शक्ती म्हणजे
आमचा पंढरिशु पांडुरंग परमात्मा
कोणीही या आणि शुद्ध व्हा
इथ भीक मागायची गरजच नाही
शुद्धतेची गरजय
जेवढी शुद्धता आपल्यात येईल
तेवढ ज्ञान अंत:करणात
प्रकाशित होईल
प्रेमाचा प्रसाद मिळेल
ज्ञान आणि प्रेम नसल्यामुळच आपण दु:खीय
संसारात ज्ञान व ईश्वरावर प्रेम असत आणि असच पाहिजेही
पण ते कायम उलट करतात
संसारात प्रेम ठेवतात व
ईश्वराला ज्ञानाने पाहण्याचा
प्रयत्न करतात
आईच्या उदरातील गर्भाला ज्याप्रमाणे आईच्या वयाचं
ज्ञान नसतं
त्याचप्रमाणे आमच्या पांडुरंगाचही आहे
त्याच प्रेम मिळालं तर ते
तृप्त करून जिवाला पुर्ण करतं
सर्वशक्तीचा साक्षात्कार होतो
चैतन्यमय सृष्टी होते
जीव आनंदान न्हाऊन निघतो
नाद विठ्ठल विठ्ठल
ऊठे रोमारोमातुन..
जय मुक्ताई🚩


प्रपंच रचना सर्वहि भोगूनि त्यागिली । अनुतापाचे ज्वाळी देहबुद्धी हरविली । वैराग्याचि निष्ठा प्रगटुनि दाखविली । अहंता ममता दवडुनी निजशांती वरिली ॥ जय जयाजी सद्गुरु स्वामी तुकया दातारा । तारक तु सकळांचा जिवलग सोयरा ॥ हरि भक्तीचा महिमा विशेष वाढविला । विरक्ती ज्ञानाचा ठेवा उघडुनि दाखविला । जगदोद्धारा लागी उपाय सुचविला । निँदक दुर्जनांचा संदेह निरसिला ॥ तेरा दिवस वह्या रक्षूनिया उदकि । कोरड्याची काढुनि दाखविल्या शेखी । अपार कविताशक्ती मिरवुनि इहलोकी । किर्तन श्रवणे तुमच्या उद्धार जन लोकी ॥ बाळवेष घेऊनि श्रीहरि भेटला । विधीचा जनिता तोची आठव हा दिधला । तेणे ब्रह्मानंदे प्रेमे डोलविला । न तुके म्हणोनि तुका नामी गौरविला ॥ प्रयाणकाळि देवे विमान पाठविले । कलिच्या काळामाजी अद्भुत वर्तविले । मानव देह घेऊनि निजधामा गेले । निळा म्हणे सकळ संता तोषविले ॥


जें त्रैलोकीं नाहीं दान । तें करिती संतसज्जन ।
तयां संतांचें
महिमान । काय म्हणौनी वर्णावें ॥
आवडीनें भावें हरिनाम घेसी । तुझी चिंता त्यासी सर्व आहे ॥१॥
नको खेद करूं कोणत्या गोष्टीचा । पति तो लक्ष्मीचा जाणतसे ॥२॥
सकळ जीवांचा करितो सांभाळ । तुज मोकलील ऐसें नाहीं ॥३॥
जैसी स्थिति आहे तैशापरी राहें । कौतुक तूं पाहें संचिताचें ॥४॥
एका जनार्दनीं भोग प्रारब्धाचा । हरिकृपें त्याचा नाश झाला ॥५॥
!! संत संग देई सदा !!
लागोनियां पाया विनवितो तुम्हांला ।
कर टाळीं बोला मुखें नाम ॥
विठ्ठल विठ्ठल म्हणा वेळोवेळा ।
हा सुख सोहळा स्वर्गी नाहीं ॥
कृष्ण विष्णु हरि गोविंद ।
मार्ग हा प्रांजळ वैकुंठीचा ॥
सकळांसी येथें आहे अधिकार ।
कलियुगीं उद्धार हरिनामें ॥
तुका म्हणे नामापासीं चारी मुक्ति ।
ऎसें बहु ग्रंथीं बोलियेलें ॥

रामकृष्णहरि माऊली